In het verleden kon je vaststellen hoe  één priester  twee, drie,  en soms nog meer parochies als pastoor onder z'n hoede kreeg.

Gelukkig is sinds 1 januari 2005 het beleid van ons Bisdom daarin een andere koers gaan varen.

Tot vóór 1 januari 2005 telde ons Bisdom 32 decanaten. Sinds 1 januari 2005 zijn er dit nog vijf.

Deze vijf omvangrijke decanaten werden op hun beurt dan weer ingedeeld in "Parochiefederaties".

Een "Federatie" is een samenbundelingen van meerdere plaatselijke geloofsgemeenschappen (parochies), tot één geheel, waarbinnen meerdere "vrijgestelden" samen de verantwoordelijkheid over het geheel dragen.

Deze ploeg van "vrijgestelden" kan bestaan uit zowel priesters, diakens als pastoraal werk(st)ers.

Samen vormen ze dus één ploeg en dragen ze ook samen de verantwoordelijkheid voor gans de "Federatie".

In praktijk betekent dit dat we het (oude) beeld van "pastoor" even flink moeten oppoetsen.

Het is binnen een federatiewerking trouwens niet langer meer de "pastoor" die alle touwtjes in de plaatselijke gemeenschappen (de parochie) in handen heeft.

De plaatselijke werking van een geloofsgemeenschap of parochie is dan ook grotendeels op de schouders komen te liggen van "de mensen ter plaatse", de eigen gemeenschap dus.

Het beleid van iedere plaatselijke gemeenschap of parochie wordt binnen een federatiewerking uitgestippeld en gerealiseerd door het plaatselijk "Parochieteam".

Een groep van leken, mannen en vrouwen, die als "beleidsmensen" een verregaand engagement in de parochie willen opnemen.

Vanuit het "Parochieteam" zal de dagelijkse werking van de plaatselijke geloofsgemeenschap waargenomen worden door een "plaatselijk contactpersoon",  een man of vrouw, die niet enkel de administratieve rompslomp van een parochie op zich neemt, maar ook de pastorale zorg binnen de gemeenschap op de voet volgt en samen met het "Parochieteam" bijstuurt.

Een "plaatselijk contactpersoon" wordt op die manier  - samen met het "Parochieteam" - zowat de eindverantwoordelijke van die plaatselijke geloofsgemeenschap.

Natuurlijk  wordt het beleid van iedere plaatselijke gemeenschap gevoerd binnen de beleidsvisie van gans de Federatie.

Maar ook de beleidsvisie van gans de Federatie is geen zaak van de "vrijgestelden" alleen.

Ook alle "plaatselijke contactpersonen" en plaatselijke "Parochieteams" hebben hun zegje.

Tijdens bijeenkomsten van de zogenaamde "Federatieraad" zitten ze met alle "Parochieteams" van gans de federatie samen rond de vergadertafel en stippelen ze samen het beleid uit voor het grote geheel.

Heel wat mensen uit de plaatselijke gemeenschappen ervaren deze manier van werken allicht als een totaal nieuw gegeven en voelen er zich misschien wat onwennig en onzeker bij.

Het oude, maar vertrouwde beeld van de "pastoor" zijn ze trouwens verloren, hier en daar moeten eucharistievieringen plaatsmaken voor gebedsvieringen voorgegaan door een diaken en zelf leken, mensen uit hun eigen midden. Wie op de pastorie moet zijn, moet rekening houden met permanentieuren en er even aan wennen dat het niet langer meer de "pastoor" is die hen verder zal helpen, maar leken - mannen en vrouwen - die de secretariaatswerking van de plaatselijke gemeenschap op zich willen nemen.

Het is allicht allemaal nieuw en onwennig. Maar het is ook een grote uitdaging om naar de toekomst toe kerk te zijn op de manier van Jezus van Nazareth zelf: een kerkgemeenschap waarbinnen ieder zijn of haar plaats mag krijgen, maar een kerkgemeenschap die we dan ook samen zullen moeten dragen en waarmaken!